Wyszukaj w serwisie:


odkurzacze centralne
wnętrza

budowa

wokół domu

znajdź nas na facebook

Podłogi na lata

16 Stycznia 2011
Pamiętamy, że jeszcze niedawno - w szarej codzienności PRL - płytki ceramiczne były w polskim domu oznaką ponadstandardowego luksusu. Tyle, że stosowano je wtedy głównie jako okładziny ścienne w łazienkach i kuchniach. Podłogi ceramiczne natomiast, nie mają zbyt długiej tradycji w polskim budownictwie. Związane to było przede wszystkim ze stosunkowo wysoką ceną tego materiału, jak również z tym, że podłogi ceramiczne w powszechnym odczuciu uważano dotychczas za podłogi „zimne”. Ostatnio, za sprawą rozwoju podłogowych systemów grzewczych okazało się, że w niejednym polskim domu, z glazurą czy terakotą podłóg kuchennych i łazienkowych, udanie współgra teraz salonowa elegancja i wytworność polerowanych np. gresów porcelanato ….

Płytki ceramiczne produkowane są z mieszaniny gliny, piasku, barwników i topników. Powstała z wymienionych składników masa jest formowana w temperaturze otoczenia metodą ciągnienia (A), prasowania (B) lub odlewania (C), a po uformowaniu suszona i wypalana w temperaturze 1000º-1300ºC.
W zależności od stopnia spieczenia materiału ceramicznego, może mieć on różną strukturę - porowatą lub spieczoną - co wpływa na właściwości użytkowe płytek.
Płytki o czerepie spieczonym charakteryzują się bardzo dobrymi walorami użytkowymi - są twarde, odporne na ścieranie, o niskiej nasiąkliwości. Płytki porowate nie zapewniają tak dobrej odporności na zużycie, mają mniejszą twardość, są bardziej nasiąkliwe, mniej odporne na ścieranie, zabrudzenia czy oddziaływanie czynników chemicznych.
Wpływ na właściwości płytek ma także sposób wykończenia ich powierzchni. Ich lico może być szkliwione, czyli pokrywane cienką powłoką szkliwa o różnych kolorach i stopniu połysku (błyszczące, matowe lub półmatowe). Płytki szkliwione są bardzo odporne na zabrudzenia, łatwe do czyszczenia i konserwacji.
Inny rodzaj to płytki o powierzchni nieszkliwionej, jednorodne na całej grubości, których lico może być matowe lub polerowane. Tego typu płytki mają mniejszą odporność na zabrudzenia, dlatego zaleca się zabezpieczanie ich powierzchni specjalnymi impregnatami.
 
Rodzaje płytek ceramicznych
Ceramiczne płytki podłogowe to wyroby kamionkowe i z gresu porcelanowego.
W zależności od metody formowania i sposobu wykończenia powierzchni wyrobów kamionkowych rozróżnia się płytki takie jak: terakota, klinkier, cotto, gres czerwony.

Terakota formowana jest poprzez prasowanie, szkliwiona i jednokrotnie wypalana. Płytki tego rodzaju charakteryzują się bardzo dobrą wytrzymałością, niską nasiąkliwością. Są odporne na działanie wysokiej temperatury, a także kwasów i zasad.

Klinkier kształtowany jest metodą ciągnięcia, wypalany jednokrotnie. Może być szkliwiony lub nie. Spieczona struktura tego materiału zapewnia mu wysoką odporność na ścieranie, działanie związków chemicznych, a także niską nasiąkliwość, dzięki czemu płytki klinkierowe są mrozoodporne.

Cotto produkowane są ze specjalnej, wysokogatunkowej gliny formowanej ręcznie lub poprzez ciągnienie. Płytki tego typu są nieszkliwione, o porowatej strukturze. Cotto jest materiałem zaprzeczającym obiegowej opinii, według której płytki podłogowe są „zimne” – jest to materiał ciepły, który w połączeniu z ogrzewaniem podłogowym tworzy swoisty „piec kaflowy”.
Gres czerwony powstaje poprzez prasowanie, zazwyczaj nie jest szkliwiony.
Wyroby z gresu porcelanowego charakteryzują się parametrami użytkowymi, które w większości przewyższają parametry materiałów kamionkowych. Szkliwiony gres porcelanowy jest bardzo odporny na ścieranie (osiąga najwyższą, V klasę ścieralności). Jego wytrzymałość porównywalna jest z wytrzymałością granitu. Bardzo mocno spieczony czerep zapewnia mu najmniejszy procent nasiąkliwości (max 3%) pośród wszystkich wyrobów ceramicznych.

Klasyfikacja płytek
W zależności od materiału, z jakiego produkowane są płytki, a także od sposobu ich wytwarzania i wykańczania, płytki charakteryzują się zróżnicowanymi właściwościami, które w decydujący sposób wpływają na ich jakość i walory użytkowe. Właściwości te są klasyfikowane i określane przez producentów odpowiednimi symbolami (przy oznaczaniu właściwości wyrobów ceramicznych stosuje się ujednoliconą symbolikę, obowiązującą wszystkich producentów).
Podstawowym kryterium określającym płytki ceramiczne jest ich odporność na ścieranie, oznaczana pięcioma klasami (dotyczy to tylko wyrobów szkliwionych, dla płytek nieszkliwionych nie wprowadza się tego typu oznaczenia).
Płytki klasy I odznaczają się niską odpornością na ścieranie, dlatego przeznaczone są do pomieszczeń o bardzo małym natężeniu ruchu, takich, w których używa się miękkiego obuwia domowego – np. łazienek, sypialni. Płytki II klasy nadają się do pomieszczeń, w których panuje średnie natężenie ruchu - np. pokoje dzienne czy jadalnie. Płytki klasy III mogą być stosowane w pomieszczeniach o dużym natężeniu ruchu – np. kuchnie, korytarze, hole. Klasa IV oznacza płytki o bardzo wysokiej odporności na ścieranie - są one przeznaczone do pomieszczeń, w których panuje intensywny ruch pieszy (np. klatki schodowe, kawiarnie, sklepy). Płytki klasy V mogą być używane w obiektach przemysłowych oraz w ciągach komunikacyjnych o bardzo dużym natężeniu ruchu.

Bardzo istotną cechą określającą płytki jest ich nasiąkliwość. Od tego parametru zależy przede wszystkim odporność ceramiki na mróz, ale także na zaplamienia.
Rozróżnia się trzy grupy procentowo określające nasiąkliwość wyrobów ceramicznych.
Grupa I to płytki o niskiej nasiąkliwości (poniżej 3%). Należące do tego przedziału płytki są mrozoodporne. Grupa II oznacza płytki o średniej nasiąkliwości. W obrębie tej grupy rozróżnia się podgrupy IIa (nasiąkliwość 3-6%) oraz IIb (6-10%). Grupa III oznacza płytki o nasiąkliwości powyżej 10%.

Na jakość płytek wpływa też ich twardość i odporność na zarysowania, określana od 1-10 w skali Mohsa (im wyższa wartość, tym płytka jest twardsza). Istotna jest także odporność ceramiki na zaplamienia, na działanie związków chemicznych używanych w gospodarstwie domowym. W przypadku płytek podłogowych warto też sprawdzić ich właściwości antypoślizgowe, określane w skali od R9 do R13 (im wyższa wartość, tym płytki są mniej śliskie).

Dostępne w sprzedaży wyroby ceramiczne powinny mieć także określony gatunek. Gatunek I jest zdefiniowany przez normę, która zakłada, że na każde 100 płytek tylko 5 może być wadliwych. Pozostałe gatunki (II, III, handlowy I) mogą mieć więcej wad, co pociąga za sobą niższą cenę płytek w tych gatunkach.

Wymiary i kolorystyka
Płytki ceramiczne, oprócz wymiarów nominalnych, posiadają też tzw. kaliber, określający rzeczywisty rozmiar płytki uzyskany po wypaleniu (wysoka temperatura wypalania może spowodować nawet kilkumilimetrowe różnice pomiędzy wymiarem nominalnym a kalibrem). Oznaczenie kalibru powinno znajdować się na opakowaniu, i jako że jest to wymiar rzeczywisty produktu, nim właśnie powinno się kierować przy zakupie płytek.
Warto także wiedzieć, że płytki jednego koloru różnią się tonacją (w zasadzie niemożliwe jest wyprodukowanie całej partii płytek o identycznym odcieniu). Dlatego na końcu produkcji, przed zapakowaniem wyrobów, przeprowadzana jest selekcja polegająca m.in. na grupowaniu w ramach koloru płytek o jednakowym odcieniu. Różnice tonacji oznaczane są literami, np. tonacja A, tonacja B. Aby uniknąć ewentualnych, widocznych po ułożeniu różnic kolorystycznych warto też podczas układania mieszać płytki z różnych opakowań.
Wspomniana wyżej selekcja, oprócz grupowania płytek o jednakowej tonacji pozwala na usunięcie płytek wadliwych.

Zakup materiału
Zawsze należy zakupić 10% płytek więcej, niż wskazuje na to metraż powierzchni przeznaczonej do wykończenia. Związane jest to z tym, że nawet w płytkach pierwszego gatunku dopuszcza się 5% materiału wadliwego. Także podczas transportu czy obróbki część płytek może ulec zniszczeniu. Niektóre techniki układania (np. płytki układane ukośnie) prowadzą do większych strat materiału.
Oprócz płytek, które będą ułożone na posadzce, warto zaopatrzyć się w akcesoria przeznaczone do wykańczanie brzegów czy narożników. W sprzedaży dostępna jest cała gama profili przypodłogowych, profili dylatacyjnych, listew narożnikowych, listew maskujących, listew używanych do wykańczania stopni schodów. Te specjalne kształtki zdecydowanie ułatwiają prace wykończeniowe, ale przede wszystkim zapewniają bardzo estetyczny wygląd trudnym do wykończenia miejscom.
Do ułożenia podłogi ceramicznej niezbędne są też materiały, które nie tylko pozwolą właściwie przygotować podłoże, przykleić płytki i wykończyć posadzkę, ale będą też pomocne w samym procesie układania.

Podłoże pod płytki ceramiczne musi być przede wszystkim starannie wyrównane i zabezpieczone środkami gruntującymi, które zapewnią mu odpowiednią przyczepność, nasiąkliwość oraz wytrzymałość. Odpowiednie środki gruntujące wskazane są zazwyczaj przez producenta stosowanej zaprawy klejącej.

Do podłoża płytki przykleja się za pomocą zaprawy klejącej. Dobór zaprawy zależny jest od m.in. od podłoża. Na podłożach sztywnych, nieodkształcalnych stosuje się zaprawy podstawowe. Podłoża niestabilne, odkształcające się, wymagają stosowania zapraw uelastycznionych. Wybór zaprawy zależy także od rodzaju i wymiaru zastosowanych płytek, np. do mocowania klinkieru i gresu zaleca się stosowanie zapraw klejących o zwiększonej elastyczności i przyczepności. Z kolei płytki wielkoformatowe powinny być przyklejane na zaprawach o konsystencji ciekłoplastycznej. Stosowanie zapraw szybkotwardniejących umożliwia podjęcie dalszych prac wykończeniowych już po kilku godzinach od przyklejenia płytek (w przypadku innych zapraw konieczne jest odczekanie 24 h).

Płytki układa się na zaprawie cementowej, pozostawiając pomiędzy nimi odstępy, tzw. spoiny. Zachowanie stałej wielkości spoiny ułatwiają tzw. krzyżyki dystansowe. Odpowiedniej wielkości krzyżyki układa się pomiędzy płytkami. Wyznaczony gabarytem krzyżyka odstęp pozwala na uzyskanie równej spoiny na całej powierzchni podłogi. Krzyżyki dystansowe dostępne są w szerokiej gamie rozmiarów, dzięki czemu możliwe jest wykonanie spoin o różnych szerokościach.

Pozostawione między płytkami szczeliny wypełnia się zaprawami spoinowymi – fugami.
Dostępne są one w bardzo zróżnicowanej kolorystyce. Ponieważ w znaczący sposób wpływają na ostateczny wygląd posadzki, należy starannie dopasować ich kolor do kolorystyki płytek. Warto jednak pamiętać, że na podłodze nie sprawdzają się fugi jasne – szybko ulegają zabrudzeniu, które jest praktyczne niemożliwe do usunięcia.

fot.Rustico
Artykuł opublikowany w nr 1/2006 [7] dwumiesięcznika Pomysł na dom




Galeria:


powrót


Odwiedzono: 4287 razy
Opublikowano przez: Pomysł na dom
Data publikacji: 16 Stycznia 2011

Podziel się    



Bruk Bet








podobne artykuły oferta eksperta






freshweb.pl | NetSoftware
2020 © Wszelkie prawa zastrzeżone stat4u